Wie is Evie K.?

Eveline Kubbenga = Evie K. de kunstenares en interieurdesigner
Opgevoed in een zakelijke omgeving met kapitalistische denkbeelden was er slechts waardering voor hoge cijfers in de wiskunde. Creatieve uitspattingen waren slechts ‘leuk’. Zelfs de inrichting van mijn eigen kamer mocht ik niet bepalen. Dus het was allemaal bruin en saai totdat ik als 18-jarige in Bilbao bij nonnen in een zogenaamde ‘residencia’ ging wonen. Iedereen kocht daar een eigen vloerkleed; dus ik ook. Daarna vertrok ik voor de handelsschool naar Hamburg; eerst logeerde ik een paar maanden bij een vriendin en toen kwam ik terecht in een piepkleine gehuurde kamer. De laminaatkast kleurde ik geel met afwasbare verf. Een jaar later trok ik bij m’n vriend in. Toen ik de keuken met een rood wit geblokt tafelkleed opleukte, flipte hij. Of ik me wel realiseerde wat het betekende om roodharig te zijn? En in het skotel van de Hogere Hotelschool in Den Haag, voldeed een klein oud perzisch tapijtje van m’n Rotterdamse oudtante midden in de kamer op het vinyl om me thuis te voelen. Vele ‘kamers’ volgden, al dan niet met hospita, totdat ik in 1982 op een driekamerwoning antikraak ging wonen. Maar kamer, huis of flat: altijd was het de sport om met zo weinig mogelijk middelen er iets huiselijks van te maken. En wat me daarbij het meest fascineerde was het werken met kleur. En met kleur bedoel ik ook wit, zwart en grijs.
Zo vroeg ooit een vriendin hoe ze haar huurwoning in Nieuwegein ‘eigen’ kon maken. Ik antwoordde: ‘Je weet alles van Kies Je Kleur / Colour Me Beautiful, kies uit die stalen een kleur die je mooi vindt en schilder daar je woonkamer mee!’ Ze koos de meest gifgroene pastel – zelf zou ik daar toendertijd nooit aan gedacht hebben – en de metamorfose, de beleving van de ruimte, was sensationeel.
Toen ik in 2017 helemaal klaar was met de advocatuur, genoeg had van het stigma ‘jij bent advocaat en dus zakkenvuller’, offertes van aannemers verdubbeld werden nadat ze het bordje ‘Kubbenga Advocatuur’ op de gevel gezien hadden, zei mijn huidige man: ‘Stop ermee! Ga iets met interieurs doen!’. Okay, zei ik als zestiger tegen mezelf, ik ga nog één keer iets geheel nieuws oppakken en deed de ene na de andere interieuropleiding. Veel frustraties heb ik moeten overwinnen, van perspectief tekenen tot het uit m’n hoofd moeten stampen van alle kleurtheorie. Er kwam heel veel bij kijken, maar ik ben trots op de kennis die ik vergaard heb en dat ik me met recht ‘professional’ kan noemen. Het is het jasje waar ik me helemaal prettig in voel.
Kunstenaar en interieurdesigner is helemaal wie ik wil zijn; ook al steekt de jurist in mij soms de kop op…
En wat is jouw verhaal? Vertel het me terwijl we de boel op stelten zetten voor jouw droominterieur!